Tuesday, February 20, 2018

Mateusz Smoczyński – Metamorphoses (2017)

Mateusz Smoczyński

Mateusz Smoczyński - violin

Metamorphoses

ZBIGNIEW SEIFERT FOUNDATION 4





By Adam Baruch

This is the fourth album by Polish violinist/composer Mateusz Smoczyński and his debut solo violin recording. The album, recorded at the Krzysztof Penderecki European Centre for Music, presents thirteen compositions, four of which are parts of a violin sonata No.1, which gave the album its title. Smoczynski is the composer of eleven of these compositions, one composition is by his older brother Jan Smoczynski and one is by Mark Summer, the cellist and co-founder of the legendary Turtle Island Quartet. The closing piece of the album, called "Midnight Psalm", was inspired by the Zbigniew Seifert composition "Evening Psalm".

During the last decade Mateusz Smoczyński consistently paved his way to the top of the Polish violin scene, creating a remarkable collection of recordings as a leader, as a sideman and as member of the revered Atom String Quartet and winning the second edition of the Zbigniew Seifert International Jazz Violin Competition in 2016, an incredible achievement for a musician in his early thirties; all this on a scene which is bursting with talent and fierce competition.

This album is undoubtedly Smoczyński's most ambitious undertaking to date, both as a player and a composer. Moving away from the home base of the Jazz idiom, the music on this album is obviously much more related to the contemporary Classical idiom, although the improvisation is still an integral and important ingredient. The compositions also bear close relation to Polish Folklore and Classical Music, soaked in typical melancholy and lyricism, which characterizes most of Polish music.

From the very onset of the music Smoczyński's virtuosity becomes immediately apparent and the entire duration of the album is an ecstatic journey on the cascade of violin magic, which he manages to keep flowing relentlessly. Unrelated to the actual tempo of the compositions, the flow and energy is always there and the pure tones and clarity of every note are remarkable.

Although not a Jazz album per-se, this music should be of interest to a wide range of music lovers, obviously those who also love the violin. This music is demanding and requires attention and patience, but all great music puts forward similar challenges, and this one is no different. It will probably take several listening sessions to wholly comprehend the depth of this music, but the effort is definitely worth it! Wholeheartedly recommended!

Sunday, February 18, 2018

Gille/Mucha/Arutyunyan – Lights & Shadows (2017)

Gille/Mucha/Arutyunyan

Sebastian Gille - tenor saxophone
Max Mucha - double bass
Ivars Arutyunyan - drums

Lights & Shadows

FOR TUNE 0130



By Adam Baruch

This is the debut album by the European Jazz trio consisting of German saxophonist Sebastian Gille, Polish bassist Max Mucha and Latvian drummer Ivars Arutyunyan. It presents eight tunes, seven of which are original compositions by the trio members, composed individually and collectively, and one is a Thelonious Monk standard. The album was recorded at the excellent RecPublica Studios and offers a beautiful, crystal clear sound quality.

The music is a wonderful example of contemporary Modern European Jazz, floating elegantly between melody-based themes and free form improvisations, always unpredictable and exciting. The intimate saxophone trio format is an ideal environment for these three immensely talented players to expose their individual potentials and create a fully functional unit, which sounds as one organic music making body. All the original compositions are absolutely first class and the trio's interpretation of the Monk standard should make most American Jazz players eat their hats.

Gille is an exceptional and completely unique saxophone player, who is able to produce almost unearthly tones, which sound sometimes like violin or flute, and considering he is playing the tenor, this is absolutely amazing. His manner of slowing the tempo almost to a standstill is also extremely effective and creates enormous amounts of tension in the music, in spite of the fact that it is almost minimalistic.

Mucha plays superb bass parts and is able to singlehandedly supply both the harmonic layer, upon which the saxophone parts are based, as well as the rhythmic pulsations, which are precise like a chronometer and at the same time dance around the time measures like an ice skater. Although he is rarely seeking a position in the Polish Jazz limelight, his consistently excellent work in the last few years definitely earned him an honorary position among the young lions of the European bass players.

Arutyunyan stands shoulder to shoulder with his two partners playing the drums well beyond just keeping the time, which he actually does very rarely. His incredible dynamics and sensibility, not very often found amongst drummers, makes him an equal partner within this tight unit. He is certainly someone to keep an eye on in the future.

Overall this is an astonishingly beautiful, intelligent and surprising debut album, which is an example what great Jazz means today, something that others should listen to in order to learn from it and of course a source of immense pleasure for Jazz lovers. An absolute must to every true Jazz connoisseur!

Friday, February 16, 2018

Woda - Woda (2017)

Woda

Adam Witkowski - guitar, DIY electric rababa,
Krzysztof Topolski - drums, synth, underwater soundscapes 

Woda

THISISNOTARECORD 2017



By Bartosz Nowicki

Podczas gdy basista Wojtek Juchniewicz szlifował repertuar czekającej na premierę płyty Trupa Trupa, pozostali muzycy tria Wolność - Krzysztof Topolski i Adam Witkowski - pod jego nieobecność założyli nowy zespół - Woda. Nie wiem, czy członkowie duetu, jako mieszkańcy wybrzeża w swoim życiu zetknęli się bliżej z przemysłem stoczniowym. Czy w dzieciństwie zakradali się do doków, basenów portowych, podglądali pracę w traserni, stalowni, walcowni, gościli w fabrycznych hangarach? Ich płyta wydaje się bowiem zainspirowana dźwiękosferą stoczni. "Woda" pełna jest mechanicznych odgłosów - twardych, ostrych, metalicznych, które rozchodzą się w potężnej przestrzeni akustycznej, generując masywne echa i pogłosy.

Industrialny anturaż stanowi dla Topolskiego i Witkowskiego osnowę wartkiej jazz-rockowej improwizacji, przeplatanej elektroakustycznymi impresjami. Te pierwsze są efektem zorganizowanej i temperamentnej gry Topolskiego (perkusja), której sekunduje Witkowski eksponujący szeroką paletę gitarowych preparacji. Połowa duetu Nagrobki skwapliwie sięga do arsenału przesterów, sprzężeń, zgiełkliwych spiętrzeń ("Ciernisko"), którymi zagęszcza strukturę kompozycji nakreśloną przez dynamiczną perkusję. W momentach swobodniejszych posługuje się zaś figurami z rezerwuaru blues-rockowej improwizacji ("Hydrozabawka"). Wymiennie z gitarą, Witkowski korzysta z własnoręcznie skonstruowanej rababy (arabski instrument strunowy, którego początki sięgają VIII wieku), będącej dla muzyka instrumentem z ujmującą, osobistą historią w tle.

Drugą grupę utworów wyznaczają kompozycje oparte na sonorystycznych eksploracjach ("Za To Ka", "Umm ORB", "Oblężenie Sopotu"). To one w głównej mierze nadają nagraniu industrialnego sznytu, eksponując dźwięki metaliczne, przemysłowe, szumy, stukoty, a także podwodne nagrania terenowe, łącznie ze zmodyfikowanym odgłosem fal morskich ("Ciernisko"). Tam również pierwszoplanową rolę odgrywają warunki akustyczne. Sesja nagraniowa odbyła się co prawda w sopockim teatrze BOTO, jednak pogłos, jaki udało się wygenerować, można uznać za dodatkowy instrument w repertuarze muzyków, z którego ochoczo i umiejętnie korzystają. Narracja kolejnych kompozycji jest gęsta i treściwa w instrumentacje oraz efekty, na tyle, że muzycy nie muszą sięgać po ekspresyjne kulminacje, aby uwydatnić muzyczną dramaturgię.

Duet Topolski - Witkowski nie leje wody. Ich oparta na improwizacji współpraca jest wyrazista i doskonale zorganizowana. Efekt zaś tej współpracy jest przystępny i przekonujący. Woda wrze, buzuje, piętrzy się i faluje. Bije swobodnym strumieniem, a kiedy trzeba skraca nurt, by biec zwartym ciekiem.

Thursday, February 15, 2018

Jerzy Milian – Pretekst (2017)

Jerzy Milian

Jerzy Milian - vibraphone

with others

Pretekst

GAD 062




By Adam Baruch

This is an archival release of previously unissued material recorded by the Entertainment Orchestra of the Polish Radio and TV, directed by veteran musician/composer/bandleader Jerzy Milian. The orchestra was based in Katowice and most of its members were associated with the Music Academy in Katowice, which at that time did not have yet a Jazz department. The orchestra included an instrumental combo, a string section and a vocal group. It performed mostly original compositions by the orchestra members, including those by Milian. Apart from Milian on vibraphone other prominent musicians include also Jerzy Jarosik on flute, brothers: Piotr Prońko on saxophone and Wojciech Prońko on bass, Piotr Kałużny on keyboards and many more. The album presents fourteen tracks on both the CD and LP version of this album and four bonus tracks are present on the CD edition only.

The music is a wide variety of instrumental Jazz oriented pieces, ranging from almost Pop, via Funk, Groove and Jazz, all of them beautifully arranged and performed by the orchestra. Although obviously on the lighter side of Jazz, the album presents superbly crafted tunes and arrangements, which lost nothing of their charm over time. The meaning of the word "entertainment" obviously meant something quite different at that time. This specific sound of the orchestra was a unique phenomenon in the history of Polish Jazz and kudos to GAD Records for unearthing this material and bringing it back to life. For people familiar with Polish Jazz discography, this album is a companion to the album released originally in 1975 by Polskie Nagrania/Muza, which features other pieces recorded at the same sessions.

For Polish Jazz enthusiasts and people interested in the Polish Funk of the 1970s this album is an absolute must. But other music lovers, who have no special ties with Polish music, might find this music fascinating nevertheless. Wholeheartedly recommended!

Wednesday, February 14, 2018

Carrier/Lambert/Mazur - Oneness (2017)

Carrier/Lambert/Mazur

François Carrier - alto saxophone, chinese oboe
Rafał Mazur - bass guitar
Michel Lambert - drums

Oneness

FMRCD444



By Tim Niland

The music on this impressive album was created spontaneously in the moment by François Carrier on alto saxophone and chinese oboe, Rafał Mazur on acoustic bass guitar and Michel Lambert on drums, and was recorded live in Krakow in 2015. "Oneness" opens the album with breathy saxophone and subtle bass and drums probing the space and confidently attacking the silence. The music is very well recorded and it captures the alluring tone of the acoustic bass guitar and the dynamic tension it creates with the other instruments as the music moves forward, developing an eloquent collective improvisation at a medium up pace. The bass and drums drill down into the music, with raw and taut saxophone engaging them in a fierce meeting. 

The exotic sound of Carrier's oboe introduces "Flow" which squeaks and swirls around with cymbals and bass fluttering around with a deep sense of adventure. He moves back to saxophone as the performance progresses, getting down to business in an exciting fashion with an intense three way improvisation, building to a fast and frenetic conclusion of raw musical power. "Observations" has a quieter beginning, spacious with choppy drums and insistent bass helping the music gain steam building to a fortress of sound, buoying the music and lifting the sound further with exciting saxophone astride thick bass and rattling drums. Bass and drums provide a firm foundation as the startling and fascinating sound of the oboe crashes in. 

Swapping to saxophone, Carrier leads the band to a furious section before throttling back to an airy conclusion. The trio develops a long and dynamic improvisation on "Uplifting," coming out of the gate fast and hard. Thick bass and drums flow as the saxophone takes flight to soar. There is exciting saxophone wailing over potent rhythm in an intricate improvisation. Raucous patterns and raw rending saxophone of unrelenting power continue, then the music slows to a spacious section of elastic bass and skittish percussion. The lull doesn't last long and soon the trio is in full flight once again, dashing forward at a breakneck pace. 

The album is concluded by "The Urgency of Now" which is another lengthy track that begins patiently, building music infused with humility and humanity and developing an architecturally sound improvisation. The music is lean and tough, with saxophone shrieking in an ecstatic manner in the company of elastic bass and roaring drums. They incorporate patches of oboe, that startling sound, and then conclude in a profoundly remarkable manner.

Monday, February 12, 2018

Trouble Hunting – Somebody Else With A Wrong Dog (2017)

Trouble Hunting

Tomasz Licak - tenor saxophone, bass clarinet
Sven Dam Meinild – alto & tenor saxophones
Tomasz Dąbrowski – trumpet
Richard Andersson – bass
Kasper Tom Christiansen – drums



Somebody Else With A Wrong Dog

RECART 0023

By Adam Baruch

This is the second album by the Polish/Danish Jazz quintet Trouble Hunting, led by saxophonist/composer Tomasz Licak. On this album the other members of the quintet are: trumpeter Tomasz Dąbrowski, saxophonist Sven Dam Meinild, bassist Richard Andersson and drummer Kasper Tom Christiansen. These excellent young musicians play together in many other different ensembles with various personnel constellations in the last five years and produced a considerable body of recorded music together. On this album they perform seven original compositions, all by Licak.

The music is quite characteristic of the new generation of European Jazz musicians, which combines composition and free improvisation conceptually, blurring the difference between these idioms. As a result the pieces presented here are all based on composed themes, which are stated several times within the duration of each of the pieces, but most of the time serve as a basis for individual and group improvisations, which are the heart of this music. In spite of the free-spirited approach, the music manages to maintain a coherency and form, which is accessible to a relatively large fraction of the Jazz listening audiences, even though it offers no artistic compromises of attempts to sound likeable.

The individual statements of all the musicians involved are all heartfelt, honest and excellent musically. Licak plays some wicked bass clarinet parts, which are, together with the electric bass, part of the pulse behind the music and of course adds saxophone improvisations. Dąbrowski is as usual the virtuoso in the pack with some heartbreaking solo parts, but also great as part of the "brass section" playing the unisono melody statements. Meinild adds his beautiful gentle tone on both alto and tenor saxophones, expanding the overall sound of the band considerably. Andersson plays electric bass, which sounds perfectly in place in this environment, which is usually reserved for the acoustic double bass. Christiansen, also as usual, plays the drums, managing to keep the time and play around it with his seemingly endless box of percussive tricks. Altogether this is a wonderful display of amazing individual talents and superb ensemble work.

Albums like this one are not only aesthetically pleasing and heartwarming, but first and foremost point the way towards the development of European Jazz, which is still making giant steps forwards and manages to discover new territory, to the joy of the connoisseurs of the genre. This is brilliant stuff from start to finish, which I wholeheartedly recommend to everybody who enjoys challenge while listening to music. Well done Sirs!

Sunday, February 11, 2018

AUKSO plays Urbaniak - koncerty w Mediatece Tychy


16.02 | godz. 19:00
AUKSO PLAYS URBANIAK
Michał Urbaniak – skrzypce, saksofon
UrbSymphony
Marek Moś – dyrygent

"On ma sound. Niech mu już będzie, że biały, z takim brzmieniem może być nawet zielony i pierdzieć na czerwono" – taką recenzję wystawił mu kiedyś ponoć Miles Davis, angażując skrzypka z Polski do swojego zespołu. Granie z geniuszem jazzu to zapewne najbardziej spektakularny epizod artystycznej biografii Urbaniaka, ale to tylko fragment jego bogatego dorobku. Tu nasiąknięty polską muzyką ludową jazz przechodzi w fusion, by za chwilę ustąpić miejsca hip-hopowi. Trudno nadążyć za niezliczonymi wspólnymi projektami i scenicznymi lub studyjnymi spotkaniami z gigantami muzyki (listę otwierają Herbie Hancock, Chick Corea i Quincy Jones), nie wspominając o całym katalogu muzyki filmowej. Wszystkie te światy spotykają się w suitach "Sketches of Poland" i "Sketches of Manhattan", które Michał Urbaniak zaprezentuje z towarzyszeniem swojego zespołu UrbSymphony oraz orkiestry AUKSO.

Saturday, February 10, 2018

Soundmeck – Eruption (2017)

Soundmeck

Sabina Meck - vocals
Paweł Surman - trumpet
Łukasz Kokoszko - guitar
Adam Tadel - bass
Szymon Madej - drums

Eruption




POLSKIE RADIO 2109

By Adam Baruch

This is the second album by Polish Jazz vocalist/composer/lyricist Sabina Meck (a.k.a. Sabina Myrczek) and the first under the ensemble moniker Soundmeck, a quintet led by Meck and also including trumpeter Paweł Surman, guitarist Łukasz Kokoszko, bassist Adam Tadel and drummer Szymon Madej. The album presents eight original songs, one of which has a short instrumental introduction. Seven of the songs feature lyrics in English and one song has lyrics in Polish. Meck wrote all the music and the lyrics.

The music on this album is quite different from what Meck presented on her sensational debut a year earlier. The ensemble has a much richer sound than the previously featured classic piano trio and the sound is much more contemporary, electric, vibrant and sparkling. The music, although still very much Jazzy, opens out to other directions, like Pop, Rock, Cabaret and other genres. Meck's songwriting reaches here the full bloom and presents her as a diverse, sensitive and sophisticated songweaver.

Meck's vocal performances on this album are also a major step forward, again presenting a wider, much more varied vocal technique, use of vocalese and theatrical trickery, which is fascinating and extremely attractive. She handles the English lyrics well, perhaps not completely "properly" as far as the pronunciation is concerned, but her idiosyncrasies are charming rather than problematic. Personally I still love the song with the Polish lyrics best, but that is just me.

The accompanying quartet's instrumental performances are all absolutely brilliant. Kokoszko plays a really tasty guitar and solos abundantly and it is his stylistic diversity that takes the music out of the strict Jazz environment into other areas. His Rock oriented solo on one of the tracks is one of the best Rock guitar solos I came across in a long time. Surman plays less up front, but his unisono parts with Meck are exquisite and are one of the trademarks of the music presented on this album. The rhythm section is also superb all along, keeping the complex music afloat and supporting the vocals amicably, always with grace and elegance.

It is remarkable to hear the delicate balance between the vocals and the instrumental work on this album, one of the best examples of such cooperation. There is an implicit sharing of responsibilities between the ensemble members, mutual respect and a sense of common goal. The time span of vocal and instrumental parts is beautifully balanced, which of course emphasizes the ensemble effect.

Overall this is a remarkable and outstanding album in every respect, definitely one of the best Polish Jazz (and beyond) vocal albums so far this year and a giant step forward for Meck and her compadres. The average age of these musicians is nothing short of astounding and the proportion between their ages and abilities is frightening – in the best way of course. A brilliant piece of music from start to finish, which deserves nothing but praise and respect!

Thursday, February 8, 2018

Trzaska / Glawischnig / Harnik / Oberleitner / Ziegerhofer - Trzaska / Glawischnig / Harnik / Oberleitner / Ziegerhofer (2017)

Trzaska / Glawischnig / Harnik / Oberleitner / Ziegerhofer

Mikołaj Trzaska - saxophone
Dieter Glawischnig - piano
Elisabeth Harnik - piano
Ewald Oberleitner - bass
Reinhard Ziegerhofer - bass

Trzaska / Glawischnig / Harnik / Oberleitner / Ziegerhofer


IZK CD061

By Andrzej Nowak

Polskie występy gościnne w Hügelland-Schöcklland! Początek listopada 2016 roku, austriacki Graz i dwudniowa muzyczna rezydencja Mikołaja Trzaski u boku kilku weteranów lokalnego jazzu oraz tej najbardziej znanej, świetnej skądinąd pianistki znacznie młodszego pokolenia, Elisabeth Harnik. Okładka płyty obiecuje wiele właśnie personaliami Trzaski i Harnik. Wszakże wymagający, bardziej wyrobiony słuchacz, w drobny zachwyt popaść zdoła jedynie w trakcie finałowego fragmentu dźwiękowej dokumentacji dwóch dni muzykowania, albowiem tylko wtedy uświadczyć będzie mógł występu tej właśnie dwójki nad wyraz kompetentnych improwizatorów. 

Płytę wydaną pod słoweńskimi sztandarami, zapewne jednak za pieniądze austriackie (emblematy mecenasów zajmują znaczną część back cover), otwiera solowa ekspozycja Mikołaja na saksofonie altowym. Tembr instrumentu, jak zwykle w przypadku tego muzyka, jest niezwykle śpiewny, odrobinę rzewny, w dużej mierze ludyczny (improwizacja prowadzona jest wedle melodii z kategorii traditional). Zdecydowanie spokojnie, w duchu wzajemnego zrozumienia, mija nam pierwsze 10 minut koncertu. 

Kolejne ponad 30 minut spędzamy w towarzystwie kwartetu na saksofon, fortepian i dwa kontrabasy (odpowiednio – Trzaska, Glawischnig, Oberleitner i Ziegerhofer). Pierwsze dwa odcinki mają charakter improwizacji, dwa kolejne są kompozycjami pianisty. Narracja jest wyważona, lekko zarumieniona atrybutami free jazzowymi (Trzaska czyni skuteczne starania, by całość występu nie kwalifikowała się ad hoc do edycji w monachijskim ECM), być może targetowana na mniej wyrobionego odbiorcę. Kontrabasiści wchodzą w ciekawe dialogi, co nie do końca staje się udziałem pianisty. Ten ostatni gra dużo, jakby poczuwał się do liderowania, nie dając jednak powodu, by pióro recenzenta nadmiernie się przepracowywało. 

Na plus tej części koncertu zapisać należy na pewno udane pasaże Mikołaja na klarnecie basowym (pod koniec pierwszego odcinka), a także dynamiczne minuty odcinka kolejnego, gdy dobrym free pachnie na kilometr (szkoda jedynie, iż w miejsce drugiego kontrabasu, nie ma perkusji). Incydent ze smykiem pod koniec tego właśnie fragmentu smakuje żywą kameralistyką o niebanalnych korzeniach. Następne dwa odcinki komponowane (niewiele ponad 10 minut) można sobie spokojnie podarować, gdyż są najsłabszym ogniwem przyjaźni polsko-austriackiej. Nie brakuje durowych, marszowych pasaży na fortepianie i ledwie poprawnych dramaturgicznie walkingów obydwu kontrabasów. Bez emocji, bez jakości.

Na finał płyty dostajemy to, na co – po prawdzie – czekaliśmy do wielu minut. Znów kwartet, szczęśliwie jednak następuje zmiana przy klawiaturze – Elisabeth Harnik! Jakby ktoś nam nieba uchylił. Trwający blisko kwadrans fragment drugiego dnia polskiej rezydencji rozpoczyna błyskotliwy dialog pianistki i saksofonisty. Ten drugi zdaje się, że dostał w prezencie nowe życie. Buduje doskonałą improwizację, mając za urocze tło delikatną, precyzyjną preparację na fortepianie. Kontrabasiści także sprawiają wrażenie, jakby świat stał się nagle zupełnie inny. Rośnie ich kreatywność i skłonność do improwizowanych kooperacji. Sama narracja jest spokojna, nieśpieszna, nie pozbawiona stosownej melodyki i szczypty nostalgii. Finał niespodziewanie przybiera szaty skocznego walczyka, czym budzi radosne pokrzykiwania publiczności i dość skromne oklaski. Dodajmy dla porządku – tylko za ostatni utwór na płycie.

Wednesday, February 7, 2018

JazzBlaster - Plays Depeche Mode (2017)

JazzBlaster

Tadeusz Kulas - trumpet, flugelhorn, electronics, vocal
Piotr Rachoń - piano
Eugeniusz Betliński - double bass
Marcin Rak - drums, electronics
Adrianna Styrcz - vocal

Plays Depeche Mode


V RECORDS 012

By Jędrzej Janicki

Mogłoby się wydawać, że muzyka Depeche Mode i jazz to dwa jak najodleglejsze od siebie światy. Brak zauważalnych punktów styczności - czy to w melodiach, czy kompozycjach. Zupełnie odmiennego zdania jest jednak zespół JazzBlaster, który na płycie "Plays Depeche Mode" w brawurowy sposób rozprawił się z utworami Martina Gore'a i spółki. 

JazzBlaster to młody wrocławski kwartet, dla którego wspomniany album to dopiero pierwszy krążek w dorobku. Przedsięwzięcie to odważne z co najmniej dwóch powodów. Bardzo rzadko zdarza się, żeby debiutancka płyta zespołu była zapisem koncertu. Po drugie, panowie zaczynają karierę, interpretując utwory zespołu odległego od stylistyki, w której się poruszają. 

Otwierające płytę "Freelove" to w dużej mierze popis kontrabasisty Eugeniusza Betlińskiego. Jego dynamiczna, agresywna gra nadaje ton i brzmienie całej płycie - kolejnym przykładem utwór "Halo", w którym początkowa partia sekcji rytmicznej (na perkusji świetny Marcin Rak) zbliża stylistykę rockową do jazzowej. Za szefa całego składu należy chyba jednak uznać pianistę Piotra Rachonia. Jest on głównym autorem aranżacji, a jego dyskretne partie są siłą sprawczą określającą charakter każdego utworu. Chyba najciekawszą interpretacją, pojawiającą się na płycie, jest "World In My Eyes" z zaskakującym wokalem trębacza Tadeusza Kulasa - nieperfekcyjnym technicznie, lecz bardzo rasowym i stylowym. 

Swoją rockową moc JazzBlaster tworzy w bardzo ciekawy sposób. Muzykom udaje się uchwycić pewien rodzaj rytmiki i agresywności (nawet w tych typowo jazzowych fragmentach) tak charakterystyczny dla rocka. Rzecz jasna, wybrane kompozycje Depeche Mode stanowią dla JazzBlastera jedynie pretekst do zaprezentowania swojej muzycznej wrażliwości. Tą specyficzną atmosferę, stanowiącą pewien rodzaj hipnotyzującej "zimnej wrażliwości", słychać najwyraźniej w "Never Let Me Down Again". Efekt ten spotęgowany jest przez świetną partię występującej gościnnie na płycie wokalistki Adrianny Styrcz.

"Plays Depeche Mode" po raz kolejny świetnie pokazuje, że jedynym ograniczeniem w świecie muzyki jest wyobraźnia ich twórców. Kompozycje Depeche Mode brzmią na tej płycie tak, jakby były stworzone do jazzowych aranżacji. To pokazuje również, jak wyjątkowo utalentowani są muzycy JazzBlaster i jak wiele potencjału tkwi w pozornie prostych dźwiękach muzyki rockowej. 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...